3 (14) - Rena

Pod dom moich rodziców podwozi mnie Robbie.

- Dziękuję za drugą szansę. - mówi z uśmiechem i czule mnie całuje.

- Mam swoje powody, ale to przy innej okazji. Chyba masz nadal mój numer? - pytam, wysiadając. To moje auto i dalej to on musi iść na pieszo.

- Oczywiście. Do jutra. - cmoka mnie jeszcze raz i odchodzi.

Przyglądam mu się przez chwilę, jak idzie, pocierając o ramiona z ubranym na mokre włosy kapturem.

- Zaczekaj! Podrzucę Cię do domu! - wołam za nim.

Gdy się odwraca zauważam jego piękny uśmiech. Podchodzi do mnie i bierze w ramiona.

- A co na to twoja rodzina? - spogląda na mnie zmartwiony.

- Nie martw się. Zabiorę od mamy tylko syna i jedziemy. - odpieram i znikam za drzwiami. - Rob, chodź. Wracamy do domu. - pokazuję mu ręką. -  Czekam w aucie. - dodaję i wracam do Pickera.

- Masz syna? - jest zaskoczony.

- Mamy, Robbie. Mamy. - poprawiam go, zajmując miejsce kierowcy.

Blondyn siada obok mnie bez słowa. Odwraca wzrok w drugą stronę. W tym momencie na tyle siedzenie wskakuje młody. Rzuca plecak na bok, zapina pas i dopiero teraz podnosi wzrok.

- Dzień dobry. - rzuca, zawstydzony patrząc na swoje buty.

- Jakie dzień dobry? Cześć. - Picker odwraca się do niego i wyciąga do niego rękę. - Robbie.

- Rob. - syn ostrożnie ściska jego dłoń, podnosząc na mnie oczy.

Rzeczywiście, sytuacja jest niezręczna. Chyba się domyślił kim jest dla niego Robbie.

- Możemy już jechać? - pytam, odpalając silnik.

- Tak. - odpowiada ukochany i zapina pas.

Młody przygląda się nam uważnie, jakby chciał się o coś zapytał, ale się bał.

- Czemu jesteście mokrzy? - odzywa się w końcu, a my parskamy śmiechem. To było niesamowite. Kochaliśmy się w szkolnej szatni pod prysznicem.

- Mały wypadek. Zbyt śmieszny, by o tym mówić. Jesteś jeszcze za młody. - chłopak ratuje sytuację.

- Tam gdzie wcześniej czy inny adres? - zerkam na niego. Przez 10 lat wiele mogło się zmienić.

- Inny, ale nie chcę tam wracać. Kiedyś Ci to wyjaśnię. Jadę z Wami. - odpiera, posyłając mi znaczący uśmiech. Już wiem co kombinuje.

W domu szykuję kolację dla chłopaków, a Robbie pomaga synowi w lekcjach. Nie obawiam się, że mu powie, bo najpierw sam musi się do tego przyzwyczaić.

- Posiłek! - wołam, stawiając ostatni kubek z herbatą na stole.

- Zaraz! - odpowiada mi Rob, a po chwili oboje wbiegają do kuchni ze śmiechem.

- Siadajcie. Dziś niewegańska kolacja. - oznajmiam i siadam naprzeciwko Pickera.

Cały wieczór patrzymy sobie prosto w oczy. Brakowało mi go, to pewne.

Gdy Rob już śpi, my kładziemy się w mojej sypialni, zwróceni do siebie twarzami.

- Widzę, że wiele się zmieniło... Wiele, ale nie Ty.  Nadal jesteś piękna. - mówi, wkładając rękę pod moją koszulkę do spania.

- Dziękuję. - uśmiecham się do niego. Czuję jego palce, które gładzą moje plecy. - Powiesz mi czemu nie chciałeś wrócić do domu?

- Taylor. Pamiętasz, jak widziałaś nas razem po eksperymencie? Nie mogłem jej zostawić samej,  po tym jak Justin porzucił ją w ciąży. - zaczyna mi opowiadać. - Z początku było ciężko, ale dawałem radę. Dopiero niedawno zaczęło się prawdziwe piekło. Ciągle narzeka, ciągle się focha. Jest złośliwa, kłóci się o byle co i zawsze wszystko zwala na mnie. Czuję się przy niej jak zwłoki, nie człowiek. Jesteś moim ratunkiem z tej sytuacji. Twoja miłość podnosi mnie, pozwala żyć i daje siłę do walki o lepsze jutro. - muska moje wargi. - Pomyśl, nawet rodzice mnie opuścili. Nie obchodzi ich mój los... - mruga oczami, zapewne aby odpędzić łzy. - Wiele razy myślałem o samobójstwie, jednak uczucie do Ciebie, nieposkromiona miłość i wszechogarniająca tęsknota trzymały mnie tu... Tylko dla Ciebie żyłem. Teraz będę żył dla nas, Ciebie, mnie i naszego syna. - mówi zdecydowanie, a kąciki jego ust lekko się unoszą. 

- Dobra decyzja. - całuję go czule i wtulam, wdychając jego zapach.