6 (17) - Robbie

Siedzę pod ścianą i zastanawiam się nad tym co dalej, gdy przychodzi do mnie Alex.

- Nie możesz nas zostawić. - oznajmia od wejścia, patrząc na mnie ze złością.

- Muszę. Odnalazłem po dziesięciu latach swoją prawdziwą miłość i wiesz co się okazało? Mamy syna. - odpowiadam i wstaję.

- Ale to z nami jesteś i my Cię nie puścimy. - staje w wejściu, blokując mi drogę.

- Odsuń się smarkaczu. - przesuwam go i schodzę do kuchni. - Co Ty sobie wyobrażasz? Myślisz, że Alex weźmie mnie na litość i Cię nie zostawię? - pytam ze złością, trzymając ją za podbródek. - Popatrz na mnie i odpowiedz.

- Nie będę z Tobą rozmawiać. Puść mnie. To boli. - mruga oczami jakby miała się rozpłakać.

- A ja nie będę z Tobą żyć. - odwracam się od niej.

- Będziesz. Musisz. - szarpie mnie za rękę. - Jeśli myślisz, że wszystko będzie jak chcesz, to się mylisz. - dodaje i pluje mi w twarz.

Przecieram oczy i wychodzę z domu. Jadę do Reny. Tylko ona jest w stanie mnie uspokoić.

- Już dobrze Robbie. - Lovelis gładzi moje plecy, przytulając głowę do mojego ramienia.

- Nic nie jest, kochanie. - spoglądam na nią zapłakany.

- Jest. Ty i ja, razem. To najważniejsze. - muska moje wargi. - Myślę, że wyjazd gdzieś by nam dobrze zrobi.

- Może snowboard? Nauczył bym młodego. - proponuję, uśmiechając się lekko.

- To niezły pomysł. - stwierdza.

To bardzo dobry pomysł. Zbliżymy się do siebie i wtedy Rob pozna prawdę.

- Gdzieś jedziemy? - syn wpada do salonu i siada z mojej drugiej strony.

- Tak. Wybieramy się na snowboard. - odpowiadam, obejmując go ramieniem.

- To cudowne! Zawsze chciałem nauczyć się jeździć na snowboardzie. - rzuca się z entuzjazmem na moją szyję.

Uśmiecham się szczerze. Już niewiele brakuje abyśmy byli szczęśliwą rodziną.

Wieczorem kładę się obok Reny. Ustalamy jak będzie wyglądał nasz wyjazd, planujemy wymarzone dni w górach, aż w końcu Lovelis zasypia wtulona we mnie. Cmokam ją w czoło i sam próbuję zasnąć, ale nie mogę. Tyle się dzisiaj wydarzyło, że co przymykam oczy, przypomina mi się kłótnia z Taylor i znów je otwieram przerażony. To naprawdę ciężka noc.

Rano, gdy Rob jest już w szkole, siadamy z Reną w salonie jej domu i rezerwujemy nocleg w Misich Górach. Nagle rozlega się telefon dziewczyny. Odbiera go, a po chwili bardzo przejęta, zaczyna szybko się szykować do wyjścia.

- Muszę jechać do szkoły. - oznajmia i wychodzi.

- Jadę z Tobą. - odpieram i wsiadam z nią do samochodu.

W tym momencie dzwoni moja komórka. To Taylor. Nie jestem zbyt chętny na rozmowy, ale jednak nie odrzucam połączenia.

- Proszę przyjedź do szkoły. Alex pobił się z kolegą. - mówi roztrzęsiona.

- Niebawem będę. - rzucam i rozłączam się.

Wpadamy z Reną do placówki, a potem do gabinetu dyrektora, gdzie jest Tay, Alex i Rob. No to się porobiło.

- Może mi ktoś wyjaśnić co tu się stało? - pyta Rena, przytulając syna.

- Chłopcy pobili się. - zaczyna opowiadać nam co się wydarzyło.

- Słabo mi. - szepta Rob.

- Wyjdę z nim, okay? - zwracam się do Reny i wychodzę z młodym. - Chodź, obmyjemy twarz. - biorę go za rękę i idę do męskiej toalety.

- Przyczepił się do mnie i powiedział, że jesteś moim tatą. I Cię obrażał. Nie mogłem na to pozwolić. - przybiera dumną pozę.

- Pokaż buziulkę. - chwytam go delikatnie za podróbek i letnią wodą zmywam zaschniętą krew.

- A jesteś moim tatą? - pyta, patrząc z wielką nadzieją.

Waham się co odpowiedzieć. Rena nie chciała by tak szybko się dowiedział, ale chyba nie mogę już tego teraz ukrywać.

- Tak. I żałuję, że zostawiłem twoją mamę wtedy. - odzywam się w końcu.

- Jest okay. - przytula się do mnie mocno. - Kocham Cię, wiesz. Mimo wszystko. Ksiądz na religii uczył nas, że trzeba wybaczać i miłować wrogów. - dodaje, a ja uśmiecham się.

- Też Cię kocham. I twoją mamę też. - kucam przy nim i całuję w czoło. - Zamieszkam z Wami, nawet dzisiaj.

- Naprawdę? - wlepia we mnie wzrok.

- Naprawdę. - szeptam i czochram mu grzywkę. - Chodź. Mama już czeka. - podaję mu dłoń i razem idziemy korytarzem do wyjścia.

Jestem tak cholernie szczęśliwy, że wszystko się układa.