11 (22) - Rena

Przygotowania do ślubu idą pełną parą. Suknia już jest, menu ustalone, zaproszenia rozwiezione.

- Już niedługo będziesz moją żoną. Cieszysz się? - pyta się Robbie, tuląc mnie od tyłu.

Stoimy w sypialni, przed lustrem. Ja przymierzam biżuterię, a on pomaga mi podjąć decyzję. Choć bardziej to przeszkadza.

- Nawet nie wiesz jak bardzo. - odwracam się do niego i zarzucam ręce na szyję. - A Ty się cieszysz, że będziesz moim mężem? - pytam, patrząc mu prosto w oczy.

- Na pewno bardziej niż Ty. - całuje mnie. Uwielbiam te momenty, gdy muska moje wargi swoimi. Kolczyki w jego ustach są nieziemskie.

- Zabiłam go! - Nia wpada do naszego domu. - Zabiłam! - wykrzykuje i pokazuje brudne od krwi ręce.

- Spokojnie. Powiedz, co się stało. Powoli, po kolei... - proszę ją, sadzając na kanapie.

- Szarpaliśmy się, no i on uderzył się głową o stół. Nie wiedziałam jak mu pomóc i... I on chyba nie żyje. - mówi szybko, drżącym głosem.

- Nie panikuj. Jadę tam. - Robbie zrywa się z miejsca i wychodzi. Ja obejmuję siostrę ramieniem i uspokajam.

- Będzie dobrze. Nate przeżyje. - szeptam jej do ucha.

- Tak myślisz? Nie chcę iść do więzienia. - patrzy na mnie.

- Czyli to tylko strach, a nie miłość... - stwierdzam.

- W sumie... To nie wiem. Może jednak coś co niego czuję... - wzdycha cicho i przytula się.

Wieczorem, gdy Nia już śpi w naszym salonie, Robbie wraca.

- I co? - pytam, wtulając się w niego.

- Lekarze dobrze się nim zajmują. Do ślubu będzie dobrze. - informuje mnie.

- Całe szczęście. - stwierdzam i kieruję się z nim do sypialni. - Nia przepłakała cały dzień. Kocha go i dopiero to zrozumiała. - oznajmiam.

- Lepiej późno niż wcale. - rzuca ze śmiechem Picker.

- Racja. - odpieram i cmokam go czule.

Niedługo później zasypiamy. To był bardzo emocjonujący dzień.