10 (21) - Robbie

Nate poprosił mnie, abym do niego przyjechał, więc bez wahania wsiadłem do samochodu i przyjechałem. Ana wyszła z dziećmi na spacer, a Kenny jak zwykle jest w "pracy", więc możemy spokojnie porozmawiać.

- Już dobrze. - przytulam go mocno, uspokajając.

- Jak mam się uspokoi?  Mam wyrzuty sumienia. - mówi, a głos mu drży. - Myślałem, że tak będzie lepiej, ale chyba to był błąd. - dodaje niespokojny.

- Zrobiłeś to, bo kochasz Nię i nie chcesz jej stracić, a on był twoim przeciwnikiem. Spokojnie Nate. Uznają to za wypadek. Przecież sam mógł przez przypadek nie zakręcić kuchenki gazowej i nie domknąć kominka. - tłumaczę mu. Gdybym musiał coś takiego zrobić, aby nie stracić Reny, nie zastanawiałbym się czy to słuszne.

- Ale Robbie, ja go zabiłem! - zrywa się z kanapy i podchodzi do regału z książkami. - Nie wiesz jak mi jest ciężko. Z jednej strony mam wyrzuty sumienia, a z drugiej muszę udawać przed wszystkimi, a zwłaszcza wścibskimi sąsiadkami, idealnego męża i ojca. To cholernie trudne! - uderza ze złością w ścianę, klnąc pod nosem z bólu.

- Po pierwsze, zapomnij o tym. Po drugie, co Cię, do jasnej cholery, obchodzą stare baby? Im zawsze coś nie pasuje. P***rz to! - wstaję i kładę mu rękę na ramieniu. - Jeden grzech nie sprawia, że jesteś najgorszy i pójdziesz do piekła. Nie takie rzeczy się robiło w młodości. - rzucam ze śmiechem, a on także zaczyna się śmiać.

- Wiesz co, masz rację. - stwierdza i otwiera barek. - Muszę koniecznie wznieść toast na cześć mojego najlepszego kumpla! - wyciąga dwa kieliszki i czystą wódkę. Przywiózł ją kiedyś zza granicy. Dużo podróżowali z Nią nim urodziło się im drugie dziecko. - Twoje zdrowie! - podaje mi alkohol i stukamy się kieliszkami.

- Za naszą wieczną przyjaźń! - dodaję i upijam łyk.

Jestem szczęśliwy, że między mną a Saisem znów jest wszystko dobrze, po staremu.

Wracam do domu i nie mogę uwierzyć własnym oczom. Rena i Taylor tulą roztrzęsioną Nię, która głośno szlocha.

- Pojechałam do Santa Barbara, bo umówiliśmy się z Brennanem i wiesz co zobaczyłam… - mówi, krztusząc się łzami. - Resztki domu. Same gruzy, rozumiesz!? - potrząsa Palumbo.

- Nia, skąd wiesz, że był akurat w środku? Mógł uciec… - Rena próbuje ją uspokoić.

- Dzwoniłam i był poza zasięgiem. Na pewno nie żyje. Odezwałby się… - ciągnie nosem.

- Coś się stało? - pytam, wchodząc do salonu.

- Brennan nie żyje! - Ni od razu wykrzykuje i pogrąża się w jeszcze większej rozpaczy. Strasznie to przeżywa. Nie wiem co powiedzieć, aby nie wydać Saisa.

- To okropne. - wymyślam i siadam na podłodze, obok dziewczyn. - Nia, przecież to tylko twój były… Nie rozumiem dlaczego aż tak to przeżywasz… Masz Nate’a, dzieci… - mówię do niej spokojnie, trzymając jej dłoń w swojej.

Rena spogląda na mnie z wdzięcznością, a Taylor uśmiecha się lekko. Same zapewne nie dałyby rady z Nią.

- Ty nic nie rozumiesz. Kochałam jego, nie Nate'a. - odpiera, ocierając łzy. - To małżeństwo było tylko dlatego, że matka mi kazała. Stwierdziła, że dwadzieścia trzy lata to idealny wiek na ślub. Nigdy nie kochałam Nate'a tak jak on kocha mnie. - zaczyna nam tłumaczyć.

W tym momencie w drzwiach staje Sais, który był odebrać Roba ze szkoły. Chyba wszystko słyszał.

- Przywiozłem młodego. - oznajmia i odwraca się do wyjścia. - Widzimy się w domu, kochanie. - dodaje i wychodzi trzaskając drzwiami.

Spoglądamy po sobie przez chwilę.

- Idę zrobić mu obiad. - wstaję, otrzepuję spodnie i znikam w kuchni.

- Czemu ciocia Nia jest smutna? - pyta mnie syn, siadając przy stole.

- Prywatne sprawy. - odpowiadam. Nie chcę mu mówić o tym co się stało. Jest za młody.

- Ah... - wzdycha i zaczyna machać nogami. - Ale to nie zmieni nic i pobierzecie się z mamą? - podnosi na mnie wzrok.

- Oczywiście, że nie, słońce. - odpieram i podaję mu talerz z zupą. - Smacznego.

- Dzięki. - rzuca i zabiera się za jedzenie.

Podchodzę bliżej salonu, opieram się o ścianę i słucham o czym dalej rozmawiają.

- Naprawdę chcesz się z nim rozwieść? To nierozsądne. - słyszę głos Reny. Jest poirytowana zachowaniem siostry.

- Tak będzie lepiej. Uwierz mi. - odpowiada jej Nia.

- Przemyśl to. - radzi jej Taylor.

- Nie dzięki. Podjęłam już decyzję. - Nia wstaje, zabiera swoje rzeczy i wychodzi.

- I co? - pytam, patrząc na dziewczyny.

- Jest uparta. Nie pomożemy jej, choć byśmy niewiadomo jak bardzo chcieli. - odpowiada Rena i przytula się do mnie. - Dobrze, że między nami jest tak jak jest. - całuje mnie.

- Będę się zbierać. Muszę odebrać Alexa od rodziców. - Palumbo bierze swoją kurtkę, cmoka Renę w polik i wychodzi.

- Nie wierzę. Czy wy się normalnie dogadujecie? - patrzę zaskoczony na Lovelis.

- Tak. Czemu nie? Pogadałyśmy i jest okay. - odpowiada i wtula się we mnie. Cieszę się, że tak szybko Tay to naprawiła.